Η ισότητα δεν είναι ισοπέδωση: Όταν ο ρομαντισμός και η αρχοντιά μπερδεύονται με τα «λογιστήρια» των σχέσεων

Ζούμε σε μια εποχή που η συζήτηση για την ισότητα των φύλων είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Ωστόσο, μήπως κάπου στην πορεία μπερδέψαμε τα ίσα δικαιώματα με την κατάργηση του ρομαντισμού και της ευγένειας;

​Ένα εξαιρετικό κείμενο της Στυλιάνας Παπαμιχαήλ θέτει τα ερωτήματα που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να αρθρώσουν:

​«Η ΙΣΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ… 

​Σήμερα διάβασα μια ανάρτηση που με έβαλε σε σκέψεις. Μια γυναίκα αναρωτιόταν αν είναι σωστό να υπάρχουν ακόμη γυναίκες που περιμένουν από τον άντρα να πληρώσει τον λογαριασμό.

​Και ομολογώ πως περισσότερο από την ίδια την ερώτηση, με προβλημάτισε το γεγονός ότι την έθεσε μια γυναίκα.

​Αναρωτιέμαι λοιπόν… Πότε ακριβώς αρχίσαμε να θεωρούμε την ευγένεια υποχρέωση, τη γενναιοδωρία αδυναμία και την αντρική πρωτοβουλία κάτι που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του;

​Πότε φτάσαμε στο σημείο να μετράμε την ισότητα με αποδείξεις εστιατορίων;

​Είμαι μια γυναίκα που έμαθε να στέκεται στα πόδια της. Να εργάζεται, να αγωνίζεται, να αναλαμβάνει τις ευθύνες της και να μη χρειάζεται το πορτοφόλι κανενός για να ζήσει. Μπορώ να πληρώσω το φαγητό μου, τον καφέ μου, ακόμη και τον λογαριασμό ολόκληρης της παρέας, αν το θελήσω.

​Όμως το ότι μπορώ, δεν σημαίνει πως δεν θέλω να με περιποιούνται.

​Μου αρέσει ο άντρας που θα ανοίξει την πόρτα, που θα τραβήξει την καρέκλα, που θα προσφέρει το χέρι του, που θα πάρει την πρωτοβουλία να πληρώσει έναν λογαριασμό. Όχι γιατί θεωρώ πως μου το οφείλει. Αλλά γιατί μέσα από αυτές τις μικρές κινήσεις βλέπω κάτι που πάντοτε θα εκτιμώ. Tην αρχοντιά, την ευγένεια, τη φροντίδα και τον όμορφο ανδρισμό.

​Και φυσικά, όταν ένας άντρας με κάνει να αισθάνομαι ξεχωριστή, θέλω κι εγώ να τον κάνω να αισθάνεται το ίδιο. Να τον περιποιηθώ, να τον φροντίσω, να του προσφέρω με τον δικό μου τρόπο. Όχι για να ξεπληρώσω ένα δείπνο, αλλά γιατί η αληθινή προσφορά γεννά την επιθυμία να προσφέρεις κι εσύ.

​Κάπου όμως, στην προσπάθειά μας να κατακτήσουμε την ισότητα, φοβάμαι πως μπερδέψαμε τις έννοιες.

​Η ισότητα ήταν και παραμένει μια σπουδαία κατάκτηση. Ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες, ίση αμοιβή για την ίδια εργασία, ίσος σεβασμός, ίδια αξιοπρέπεια.

​Αλλά από πότε η ισότητα απαιτεί να πάψουμε να είμαστε διαφορετικοί;

​Γιατί πρέπει μια γυναίκα να αποποιηθεί τη θηλυκότητά της για να αποδείξει ότι είναι δυνατή; Και γιατί ένας άντρας να αισθάνεται πως πρέπει να περιορίσει τον ιπποτισμό και τη γενναιοδωρία του για να αποδείξει ότι σέβεται την ισότητα;

​Εγώ μεγάλωσα με μια διαφορετική αντίληψη. Με την πεποίθηση πως ο άντρας και η γυναίκα δεν χρειάζεται να ανταγωνίζονται για το ποιος θα επικρατήσει. Μπορούν να είναι ισότιμοι χωρίς να είναι ίδιοι. Να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον, να θαυμάζει ο ένας τον άλλον και να προσφέρει ο καθένας ό,τι ομορφότερο έχει μέσα του.

​Δεν θέλω έναν άντρα να με συντηρεί. Θέλω έναν άντρα που να χαίρεται να με φροντίζει. Όπως ακριβώς θα χαίρομαι κι εγώ να φροντίζω εκείνον.

​Δεν θέλω να είμαι το αδύναμο φύλο. Θέλω όμως να μπορώ να αφήνω για λίγο στην άκρη τη δύναμή μου και να απολαμβάνω την τρυφερότητα, την προστασία και την περιποίηση του ανθρώπου που έχω δίπλα μου.

​Και πάνω απ’ όλα, δεν θέλω να μετατρέψω τη σχέση μου σε μια διαρκή καταμέτρηση του ποιος έδωσε περισσότερα.

​Η αγάπη δεν είναι λογιστήριο. Η σχέση δεν είναι εμπορική συναλλαγή. Και ο έρωτας δεν χωρίζεται σε δύο ίσα ποσά πάνω σε μια απόδειξη.

​Σέβομαι απόλυτα τις γυναίκες που αντιλαμβάνονται διαφορετικά τις σχέσεις. Δεν υπάρχει ένας τρόπος να είσαι γυναίκα, όπως δεν υπάρχει ένας τρόπος να είσαι άντρας.

​Αλλά θέλω να έχω κι εγώ το δικαίωμα να αγαπώ όσα θεωρώ όμορφα, χωρίς να πρέπει να απολογούμαι επειδή οι αντιλήψεις μου θυμίζουν μια άλλη εποχή.

​Μια εποχή που το φλερτ είχε τη δική του μαγεία, η ευγένεια τη δική της γοητεία και μια απλή κίνηση μπορούσε να πει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

​Δεν αγωνίστηκαν οι γυναίκες για να γίνουν άντρες. Αγωνίστηκαν για να μπορούν να είναι γυναίκες με ίση αξία, ίσα δικαιώματα και ελεύθερη βούληση.

​Κι εγώ, λοιπόν, επιλέγω να έχω δίπλα μου έναν άντρα που να με κάνει να αισθάνομαι γυναίκα. Όχι επειδή η αξία μου εξαρτάται από εκείνον, αλλά επειδή μου αρέσει αυτή η όμορφη αλληλεπίδραση ανάμεσα στα δύο φύλα.

​Γιατί τελικά, δεν είναι ο λογαριασμός που μετράει. Είναι η πρόθεση πίσω από την κίνηση.

​Και όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, εγώ θα εξακολουθώ να πιστεύω πως η ισότητα είναι κατάκτηση, αλλά η αρχοντιά είναι διαχρονική αξία.

​Ας μη χάσουμε, λοιπόν, την ομορφιά της διαφορετικότητας στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε την ισότητά μας.»

​Στυλιάνα Παπαμιχαήλ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Λεύκτρα: Καταγγελία Ε.ΜΟ.ΣΥ.Λ κατά του Προέδρου της Κοινότητας

Θήβα: Τι σημαίνει το «μπλόκο» στο νέο Lidl για εργαζομένους και τοπική αγορά

Θήβα: Αναστολή της οικοδομικής άδειας για το Lidl στο Ταμπούρι Ρούκι από το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά