THIVA POST

Η έννοια κράτος και η έννοια άτομο δεν βρίσκονται σε αμοιβαία αανταπόκριση και εξάρτηση στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά σε σχέση κυρίαρχου προς υποτελή. Η τάση της συγκεντρωτικότητας της εξουσίας και η βαθμιαία κατάλυση της αξιοπρέπειας του πολίτη, η θεοποίηση της αναγκαιότητας για προσαρμογή σε αυθαίρετες πολιτικές και ο εξευτελισμός της μονάδας, έφεραν την αγεφύρωτη διάσταση, αγεφύρωτη διάσταση στο πλαίσιο της καθεστωτικής μορφής.

Το Eurogroup τελείωσε και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έμειναν κατάπληκτοι και αποσβολωμένοι από τη σκληρή "διαπραγματευτική" ικανότητα της κυβέρνησης... Αν και το "κλείσιμο" της αξιολόγησης δεν είναι βέβαιο, το βέβαιο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο περιφερόμενος στους διαδρόμους των Βρυξελλών με ύφος ενδεούς, μίζερου επαίτη και ως επιτομή του κιτς υπουργός των Οικονομικών, όχι απλώς παραβίασαν για μια ακόμη φορά τις κόκκινες γραμμές, αλλά δέχθηκαν τη προ-νομοθέτηση μέτρων, που οδηγούν σε δραματική μείωση των συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου και αύξηση των απολύσεων...

Την ημέρα που ο Ελληνας θα αναγνωρίσει πως το ζήτημα της ηθικής στην πολιτική είναι πρόβλημα δικό του, θα έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα προς το δρόμο της εθνικής του αξιοπρέπειας... Μέχρι να συμβεί αυτό, η ασκούμενη πολιτική σε τούτο τον τόπο θα σωρεύει μόνο προδοσία απέναντι του λαού. Και αποτελεί ταυτόχρονα προδοσία βαρύτερη απέναντι του ηθικού μας εγώ, όπως προδοσία είναι η απάθεια, η κωλυσιεργία, η ηττοπάθεια και ο στενός εγωισμός στο πλαίσιο του ατομικού "βολέματος".

Κωδωνοκρούστες δαίμονες, κάποιοι χειρουβικοί αναρχικοί, συνόμιλοι των νεκρών που γεωμετρούν τα μεγάλα στίγματα της ανθρωπιάς των προσώπων και των σημάτων, καταπροσωπούν τα έργα της μοίρας τους και χλευάζουν τα σπασμένα τους δάκτυλα, που λιώσανε χτυπώντας τον αμετακίνητο μεσότοιχο. Κι άλλα δάκτυλα δειλιασμένα τόσων ταλαιπωρημένων ανθρώπων, που ψάχνουν να αγγίξουν την ελπίδα, με τα μάτια τους να έχουν πάρει όψη κεριών και τα όνειρά τους μόνιμα κρεμασμένα στα συνοικιακά μπαλκόνια, με την ποδιά της μάνας τους να έχει γεμίσει ατελείωτη πίκρα και σιωπή.

Και βέβαια δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε. Επινοούμε άπειρες προσχηματικές δικαιολογίες για να δικαιολογήσουμε τη μακρόχρονη περίοδο χαλάρωσης και νάρκης που διατρέχουμε. Η αυταπάτη μας και οι ψευδαισθήσεις μας προσλαμβάνουν ενίοτε διαστάσεις αγωνιστικής διάθεσης, που ωστόσο παραμένει "ξαπλωμένη" στο ανάκλιντρο του "βολέματος" ή και του ωχαδερφισμού. Παρακολουθούμε τα πολιτικά συνθήματα που μένουν μόνο συνθήματα, οι σκοποί ξεπέφτουν στους σωρείτες των λέξεων, και οι προθέσεις παραγράφονται από τη ρουτίνα ή τα προβλήματα, συχνά δυσβάστακτα, της καθημερινότητας.

Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι την ημέρα που ο "καρναβαλιστής" νεοέλληνας αναγνωρίσει πως το ζήτημα της "χρεωκοπίας" της εθνικής αξιοπρέπειες και του ευτελισμού της ελευθερίας είναι πρόβλημα δικό του, θα γίνει ένα μεγάλο βήμα προς το δρόμο της απελευθέρωσης του. Ας αδράξουμε τα πράγματα,γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε τις παραλείψεις μας και συνάμα θα βοηθηθούμε να χαράξουμε τη μελλοντική πορεία μας. Από την επαύριο της υπογραφής του πρώτου μνημονίου από τον "σωτήρα" Γιωργάκη Παπανδρέου, με διαδικασίες αδιαφανείς εν πολλοίς, έκανε την εμφάνισή της μια βελτιωμένη μορφή συγκεντρωτικής εξουσίας.

Με την πολιτική ασάφεια, την οικονομική ασφυξία και τα ευφάνταστα σενάρια με ψήγματα πολιτικής χρυσόσκονης συντηρείται η αυταπάτη μας, ότι τα πράγματα θα στρώσουν και θα μπούμε κάποια στιγμή σε πορεία ανάπτυξης. Και αγνοούμε την μονίμως επιχειρούμενη ηθική διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τους πολιτικούς του μηδενισμού της αλήθειας, τους πολιτικούς της οπισθοδρόμησης και της εφιαλτικής βεβαιότητας του Τίποτα... Με αυτή την πολιτική πρακτική, η αλλαγή που θα θέσει τέρμα σε κάθε απειλούμενη μεταβολή, δεν βρίσκεται στο υπόστρωμα της σημερινής ψυχολογίας των ατόμων και των συνόλων. Σήμερα δεν υπάρχει πουθενά καμία βεβαιότητα, καμία σιγουριά, εκτός από την εφιαλτική βεβαιότητα της πολιτικής ανικανότητας και της πολιτικής απάτης εν πολλοίς, που δεν πρόκειται να τακτοποιήσει τίποτα οριστικά.

Το εξωτερικό στοιχείο έχει εισχωρήσει στο άτομο, όπως εξωτερικεύεται και έχει διεισδύσει και το ανθρώπινο πεδίο στον έξω από τον άνθρωπο κόσμο. Το εξωτερικό πεδίο είναι η γνώση του κόσμου, η βιολογική θέση του ανθρώπου που σχηματίζεται με την επήρεια αυτού του παράγοντα που είναι ανεξάρτητη μεταβλητή και προς την οποία βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο να τη μεταβάλει, να την κατανικήσει. Αυτή έχει δημιουργήσει το υπόστρωμα του ανθρώπινου βίου και πάνω σ' αυτή έχει κτιστεί ο ψυχικός και ο πνευματικός βίος, που είναι μια άλλη βιολογική κατάσταση.

Η λογική αντιλαμβάνεται και συναισθάνεται όσα πραγματοποιούνται. Απέτυχε όμως το θάρρος της να καθιερώσει με δικά της μέτρα τις σχέσεις. Η μεγάλη ευθεία που καθιερώθηκε από την πνευματική δράση είναι εκείνη που πολεμά τη φθορά και τις απώλειες. Την ξεχώρισε από τις αντιθέσεις και την έκανε σκοπό του ανθρώπου. Ο χειρισμός εντούτοις αυτού του προβλήματος απαιτεί μεγάλη προσοχή, γιατί οι καταστάσεις που μπορούν να ελέγξουν αυτή την πορεία έχουν ποικίλους και άγνωστους αντίκτυπους.

Σε τούτο οφείλεται που τα πολιτικά συστήματα, τα κόμματα, οι "ύπουλες" θεωρίες και οι πολιτικοί δοκιμάζονται και σταθεροποιούνται ή φθείρονται ανάλογα με την ικανότητά τους να εξασφαλίσουν το ανώτερο κοινωνικής αποδοχής στην πολιτική τους κοροιδία. Η αποτυχία τους είναι και ο αμείλικτος θάνατος τους!..

Δίλημμα εναγώνιο του νεοέλληνα που αισθάνεται και δεν θέλει να σκεφτεί για να μην ταράξει την αβέβαιη ηρεμία της καθημερινότητάς του και των όποιων συνηθειών του. Αν αντιδράσω, συλλογίζεται και τρέμει, μπορεί να χάσω και όσα κατέχω... Στη γειτονική χώρα, τη Ρουμανία, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες γεμίζουν ασφυκτικά κάθε βράδυ τις πλατείες και πέτυχαν να αποσύρει η κυβέρνηση διατάγματα νομοθετικού περιεχομένου που "ευνοούσαν" επί της ουσίας τη διαφθορά, ενώ συνεχίζουν να απαιτούν την παραίτηση της κυβέρνησης.

Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα στην ανικανότητα του, στην αστάθεια των επιθυμιών, των εμμονών και των ασυνάρτητων πόθων για εξουσία σε συνδυασμό με τις αντιφατικές ηθικές επιταγές της συνείδησης, να έχει φτάσει σε μια ιδιότυπη μορφή "αυτεπίγνωσης" και να προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι συνεπής με τον εαυτό του όταν είναι ασυνεπής, όμως οι Ελληνες "συνωστίζονται" στη στενωπό της αυταπάτης. Στριμωγμένη και "κουρελιασμένη" από τα προβλήματα, και αναντίρρητα απειλούμενη, η Ελλάδα μοιάζει να στοχάζεται τον εαυτό της λιγότερο με τα λόγια του "εκφραστικού" πολιτικού μηδενισμού, παρά με τα λόγια του πεπρωμένου.

Η ζωή του ανθρώπου αρχίζει από τη στιγμή που εκδηλώνει τις σκέψεις του και παίρνει τις αποφάσεις του. Η βασική κατάσταση είναι εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος βρίσκεται σε επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Η αποκλειστική και μεμονωμένη κατάσταση ενός ατόμου έχει αξία όταν ερευνάται ή ανατομία και η φυσιολογία του, ενώ όταν αποκόπτεται και μελετάται μακριά από τις σχέσεις που έχει με τον άλλο κόσμο καταντά να είναι ουτοπιστική και να μην έχει καμία αντικειμενική αξία.

Ποιος ενδιαφέρεται για τη φιλοσοφική σκέψη και τις φιλοσοφικές αντιλήψεις, που έχουν περιστραφεί και περιστρέφονται γύρω στα ίδια σχεδόν κεντρικά προβλήματα της ανθρώπινης διανόησης; Οταν μια ολόκληρη ελληνική κοινωνία έχει εγκλωβιστεί μεταξύ της ελαφρότητας και της ανέχειας, μεταξύ της ισοπέδωσης των αξιών και της βαρβαρότητας των πολιτικών χειρισμών ακόμη και στον ευαίσθητο χώρο της παιδείας, το να ασχολείται κανείς με τη σύνδεση των σκέψεων με τα φιλοσοφικά συστήματα και τις ιδέες, μάλλον "αναπαύεται μακαρίως" στις παρυφές της γραφικότητας...

Περισσότεροι από 200.000 Ρουμάνοι κατέκλυσαν τις κεντρικές πλατείες του Βουκουρεστίου και εκατοντάδες χιλιάδες τους δρόμους άλλων πόλεων, για να διαδηλώσουν εναντίον της πρόσφατα εκλεγμένης αριστερής κυβέρνησης, η οποία με επείγοντα διατάγματα νομοθετικού περιεχομένου προσπαθεί να ευνοήσει συγκροτημένα και κατεστημένα συμφέροντα. Μια προσπάθεια που αποβλέπει στην απελευθέρωση ή στην απαλλαγή από ποινικές κατηγορίες συγκεκριμένων πολιτικών και επιχειρηματιών, με το πρόσχημα του "αδιαχώρητου" στις φυλακές και της "μεταρρύθμισης" του ποινικού κώδικα. Πολιτικοί και επιχειρηματίες, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια με τους νόμους περί διαφθοράς καταδικάστηκαν ή αναμένεται να καταδικαστούν για κατάχρηση εξουσίας και δωροδοκίας ή εξαπάτηση του δημοσίου.

Οταν η πολιτική δεν αποβλέπει προς τους ιδανικούς της σκοπούς και δεν υπακούει σε έννοιες θεωρητικά τουλάχιστον επικυρωμένες από την ηθική της Ιστορίας, αδιαφορώντας μάλιστα για τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για να εξαπατήσει ή να αποπροσανατολίσει τους πολίτες, τότε είναι αναπόφευκτος ο ακρωτηριασμός της εθνικής αξιοπρέπειας και της εθνικής κυριαρχίας. Κι αυτό βιώνουμε τα τελευταία χρόνια με τον πιο ανελέητο τρόπο. Η πολιτική έχει ξεφύγει από τον κυρίαρχο έλεγχο της πλειοψηφίας και ασκείται με...αριθμούς, που σαν σαράκι διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό.

Σε γεωγραφικούς χώρους με υψηλό συντελεστή ιστορικής συνέχειας και παράδοσης όπως η Ελλάδα, απομονωμένης με τα ηπειρωτικά της όρη ή τα νησιά του Αιγαίου, με το Απολλώνιο φως να λούζει τον τόπο και το Διονυσιακό στοιχείο και το χιούμορ υπό μορφή "πλάκας" κυρίως να είναι κυρίαρχο στο λαό,ευδοκιμούν παντός είδους "ειρωνείες". Και ο πολιτικός ωχαδερφισμός με στοιχεία γκροτέσκο και πρωτογενούς γελοιότητας αποδεικνύεται αυτοφυής.

Οσο στεκόμαστε στις λέξεις που σχηματοποιούν τις έννοιες, τόσο και "χανόμαστε" στην ανάλυση της πολιτικής του Μηδενός. Οσο μένουμε στα παραποιημένα γεγονότα και στις πολιτικές αλχημείες, τόσο δεν βλέπουμε την εκδορά των ίδιων των γεγονότων και αποδεχόμαστε τα πολιτικά διλήμματα, χωρίς προυποθέσεις και χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες. Μπορεί να ρίχνουμε το βάρος της εκλογής μας στη ζωή, όπως ο καθένας μας αντιλαμβάνεται το νόημα της ζωής του, αλλά οι πράξεις μας ή μάλλον η αδράνειά μας, συγκομίζουν μόνο εξαθλίωση και κοινωνικό θάνατο.

Η ατμόσφαιρα στην Ελλάδα του σήμερα είναι γεμάτη από την πτωμαίνη της πολιτικής αναξιοπιστίας και ανικανότητας. Και σ' ένα τεράστιο τμήμα της κοινωνίας, σαν πρόλογος της επερχόμενης συμφοράς, απλώνεται η θλιβερή σιγή του θανάτου των ψυχών που οι λαοί σε παλαιότερες εποχές, μεταξύ των οποίων και ο ελληνικός λαός, στρατεύτηκαν για να αναστήσουν.

...Εξασφαλίζουν τη μονιμότητα των προβλημάτων μας και την αδιάκοπη πορεία μας προς εθνικά αδιέξοδα. Και βέβαια μας ενθουσιάζει κατά καιρούς το ιδεαλιστικό αντίκρυσμα του φαινομένου της πολιτικής απάτης, που εκδηλώνεται με τη δημιουργία φορέων και κινήσεων, ενώ υποστηρίζεται με παχυλά λόγια από τους κορακοζώητους εκπροσώπους ενός φαύλου πολιτικού συστήματος.