Με αφορμή τα γκραφίτι στους τοίχους του Πολυτεχνείου, αναπτύχθηκε από τους υποστηρικτές αυτής της παρέμβασης ότι επρόκειτο για καλλιτεχνική πράξη. Το επιχείρημά τους στηρίζεται στην άποψη ότι τα γκράφιτι αποτελούν συνέχεια ντανταϊστικού ή φουτουριστικού ύφους. Από εδώ ακριβώς ξεκινώ και τον αντίλογό μου. Τα γκραφίτι υπήρξαν από τις αρχές του 20ού αιώνα, με αποκορύφωμα τη δεκατία του ’60 και το Μάη του ’68, ένα είδος πολιτικό-κοινωνικής αντίδρασης. Ο μεγάλος αφροαμερικανός καλλιτέχνης Ζαν Μισέλ Μπασκιά είχε γεμίσει τους δρόμους της Νέας Υόρκης, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, με ποιητικές φράσεις υπογράφοντας με το ψευδώνυμο SAMO. Όμως, τα γκραφίτι του τα ζωγράφιζε σε άδειους ή έρημους χώρους και όχι σε κτήρια με αισθητική, ιστορία και παράδοση. Δεν ήθελε να βεβηλώσει αρχιτεκτονήματα. Δεν ήθελε να καταστρέψει.
Ο κ. Ομπάμα ζήτησε από την κα Μέρκελ να επικεντρωθεί η προσπάθεια στην εξεύρεση ρεαλιστικής λύσης για την Ελλάδα.


.jpg)







.jpg)





.jpg)

